پایگاه خبری سرگرمی روز: سامان پسری بود که همیشه در مدرسه لبخند می زد. وقتی هم کلاسی هایش شوخی می کردند، می خندید و وقتی کسی از او می پرسید حالش چطور است، با خوشحالی جواب می داد: «عالی ام!»
همه فکر می کردند او هیچ نگرانی ای ندارد.
اما حقیقت این بود که پدر سامان مدتی بود کارش را از دست داده بود و خانواده اش با مشکلات مالی روبه رو شده بودند. سامان نمی خواست دوستانش از این موضوع باخبر شوند. به همین دلیل، وقتی آن ها درباره خریدهای تازه، مسافرت یا کلاس های مختلف صحبت می کردند، فقط لبخند می زد و چیزی نمی گفت.
او هر روز سعی می کرد طوری رفتار کند که انگار همه چیز مثل گذشته است.
یک روز، دانش آموز تازه ای به نام یاسین وارد کلاس شد. یاسین پسری کم حرف بود که بیشتر وقت ها تنها می نشست. در زنگ تفریح، وقتی همه با دوستانشان بازی می کردند، او کنار پنجره می ایستاد و حیاط را تماشا می کرد.
سامان در ابتدا توجهی به او نداشت. با خودش فکر می کرد یاسین حتماً دوست ندارد با کسی صحبت کند.
چند روز بعد، معلم از دانش آموزان خواست برای یک فعالیت کلاسی دونفره شوند. هیچ کس سراغ یاسین نرفت. سامان که دید او دوباره تنها مانده است، به طرفش رفت و گفت: «اگر دوست داشته باشی، می توانیم با هم کار کنیم.»
یاسین با تعجب سرش را بالا آورد و لبخند کوچکی زد: «ممنون. خوشحال می شوم.»
آن ها مشغول انجام فعالیت شدند. ابتدا گفت وگویشان فقط درباره درس بود، اما کم کم درباره علایقشان هم صحبت کردند. یاسین به عکاسی علاقه داشت و سامان از فوتبال خوشش می آمد.
در پایان کلاس، یاسین به سامان گفت: «می توانم چیزی از تو بپرسم؟»
سامان جواب داد: «حتماً.»
یاسین پرسید: «تو همیشه لبخند می زنی. حتی وقتی ناراحتی. چرا؟»
سامان برای لحظه ای ساکت شد. هیچ کس تا آن روز چنین سؤالی از او نپرسیده بود.
با خنده ای کوتاه گفت: «مگر لبخند زدن بد است؟»
یاسین پاسخ داد: «نه، اصلاً. فقط فکر کردم شاید بعضی وقت ها دلت بخواهد کسی بدون اینکه مجبور باشی وانمود کنی حالت خوب است، به حرف هایت گوش بدهد.»
سامان احساس کرد چیزی در دلش تکان خورد. او همیشه نگران بود که اگر از مشکلاتش حرف بزند، دیگران به او ترحم کنند یا نگاهشان به او تغییر کند.
چند لحظه بعد، آرام گفت: «راستش، این روزها اوضاع خانه مان خوب نیست. پدرم کارش را از دست داده و من نمی دانم چه اتفاقی قرار است بیفتد. نمی خواستم کسی بفهمد.»
یاسین به حرف هایش گوش داد و گفت: «نمی دانم دقیقاً چه احساسی داری، اما می فهمم که نگرانی. لازم نیست همیشه وانمود کنی همه چیز خوب است.»
سامان برای اولین بار احساس کرد می تواند بدون ترس از قضاوت شدن، درباره نگرانی هایش صحبت کند.
از آن روز، آن دو بیشتر با هم وقت گذراندند. سامان گاهی از ترس ها و ناراحتی هایش می گفت و یاسین هم درباره روزهایی حرف می زد که در مدرسه جدید احساس تنهایی می کرد.
سامان فهمید که یاسین هم مشکلات خودش را دارد؛ پدر و مادرش به تازگی از هم جدا شده بودند و او مجبور شده بود مدرسه و محل زندگی اش را تغییر دهد.
آن دو متوجه شدند که پشت ظاهر آدم ها، داستان هایی وجود دارد که دیگران از آن ها خبر ندارند.
چند هفته بعد، سامان در حیاط مدرسه متوجه شد دانش آموز دیگری به نام پارسا گوشه ای نشسته و با کسی حرف نمی زند. برای لحظه ای به یاد روزهای تنهایی خودش افتاد.
به طرف پارسا رفت و پرسید: «دوست داری کنار ما بنشینی؟»
پارسا با تعجب نگاهش کرد و گفت: «واقعاً اشکالی ندارد؟»
سامان لبخند زد و پاسخ داد: «چرا باید اشکالی داشته باشد؟»
آن روز سه نفر کنار هم نشستند و درباره موضوعات مختلف صحبت کردند. سامان فهمید گاهی برای کمک به یک نفر، لازم نیست راه حل بزرگی داشته باشیم؛ کافی است به او نشان دهیم که دیده می شود و حرف هایش اهمیت دارد.
او هنوز هم لبخند می زد، اما دیگر احساس نمی کرد مجبور است پشت لبخندش پنهان شود. حالا می دانست که می تواند هم شاد باشد و هم گاهی غمگین؛ هم قوی باشد و هم به کمک دیگران نیاز داشته باشد.
نتیجه اخلاقی داستان
ما هرگز نمی دانیم آدم هایی که هر روز می بینیم، در زندگی شخصی خود با چه مشکلاتی روبه رو هستند. گاهی کسی که بیشتر از همه می خندد، بیش از دیگران به یک شنونده مهربان نیاز دارد.
پیش از قضاوت درباره دیگران، کمی بیشتر به آن ها فرصت بدهیم. یک احوال پرسی صادقانه، گوش دادن بدون تمسخر و پرسیدن یک سؤال از روی دلسوزی می تواند به کسی احساس امنیت و آرامش بدهد.
لازم نیست برای حل تمام مشکلات دیگران راه حلی داشته باشیم؛ گاهی کافی است کنارشان بمانیم و به آن ها نشان دهیم که تنها نیستند.