خبر مهم درباره درمان رایگان بازنشستگان | بازنشستگان دارای بیمه تکمیلی بخوانند
واقعیت این است که سالمندی، پرهزینهترین دوره زندگی از منظر سلامت است. با افزایش سن، نیاز به خدمات درمانی افزایش مییابد و کیفیت پوشش بیمهای به یکی از اصلیترین شاخصهای امنیت روانی و اجتماعی تبدیل میشود. برای بازنشستگان تأمین اجتماعی، این انتظار وجود دارد که سالها پرداخت حق بیمه، در دوران بازنشستگی به حمایت مؤثر و قابل اتکا تبدیل شود.
مولف
: محسن کریمی
اما در سالهای اخیر، فاصله میان هزینه واقعی درمان و میزان پوشش بیمهای، به شکل محسوسی افزایش یافته است. بازنشستگان میگویند حتی در مواردی که بیمه پایه بخشی از هزینه را تقبل میکند، سهم پرداخت از جیب همچنان بسیار بالاست. از سوی دیگر، محدودیت مراکز طرف قرارداد، کیفیت پایین برخی خدمات، کمبود دارو و صفهای طولانی در مراکز دولتی، آنها را ناچار به مراجعه به بخش خصوصی میکند؛ بخشی که هزینههای آن برای بسیاری از مستمریبگیران سنگین و گاه کمرشکن است.
در چنین شرایطی، بیمه تکمیلی باید نقش ضربهگیر را ایفا کند؛ اما وقتی پرداخت مطالبات با تأخیرهای چندماهه همراه میشود، همین سازوکار حمایتی نیز کارکرد خود را از دست میدهد.
پرستو حریری، کارشناس بیمه در اینباره به تجارتنیوز میگوید: مشکل بازنشستگان فقط اصل مبلغ مطالبات درمانی نیست، بلکه زمان پرداخت هم اهمیت بسیار زیادی دارد. در اقتصادی که تورم بالاست، هر ماه تأخیر در بازپرداخت هزینهها به معنای کاهش ارزش واقعی پول بازنشسته است.
او توضیح میدهد: وقتی بازنشسته برای درمان، از جیب خود چند میلیون تومان پرداخت میکند، معمولاً این مبلغ را از محل مستمری، پسانداز اندک یا حتی قرض تأمین کرده است. حال اگر بازگشت این مبلغ چهار یا پنج ماه طول بکشد، در عمل بخشی از قدرت خرید او از بین رفته است. این یعنی بازنشسته دو بار هزینه میدهد؛ یک بار برای درمان و بار دوم از محل افت ارزش پول.
این کارشناس بیمه میافزاید: بیمه تکمیلی برای سالمندان باید بر پایه سرعت، شفافیت و دسترسی آسان طراحی شود. بازنشستهای که در ۶۵ یا ۷۰ سالگی درگیر بیماری است، نباید درگیر فرآیندهای پیچیده ثبت اسناد، مراجعات مکرر و انتظار طولانی برای دریافت مطالبات شود. این وضعیت، شأن بیمهشدگان قدیمی را زیر سؤال میبرد.
حریری با اشاره به ضعف در قراردادهای بیمه تکمیلی اظهار میدارد: بخشی از مشکل به نبود ضمانت اجرایی کافی در قراردادها برمیگردد. اگر شرکت بیمهگر در بازه زمانی مشخص ملزم به پرداخت نباشد یا جریمه تأخیر مؤثری وجود نداشته باشد، این چرخه فرسایشی ادامه پیدا میکند.
او با تاکید بر اینکه تاخیر در درمان میتواند برای بازنشستگان آسیبزا باشد، میگوید: درمان نیز معتقد است بحران درمان بازنشستگان، فقط یک مسأله مالی نیست، بلکه پیامدهای مستقیم جسمی و روانی دارد. سالمندان جزو آسیبپذیرترین گروههای جمعیتی هستند. هرگونه اختلال در دسترسی به خدمات درمانی، میتواند مستقیماً به تشدید بیماری، افزایش بستری، افت کیفیت زندگی و حتی مرگ زودرس منجر شود.
این کارشناس بیمه توضیح میدهد: وقتی بازنشسته به دلیل نگرانی از هزینهها، مراجعه به پزشک را به تعویق میاندازد، آزمایش دورهای را حذف میکند یا داروی خود را کمتر مصرف میکند تا هزینهاش پایین بیاید، در واقع وارد چرخهای خطرناک میشود. این تصمیمهای ناخواسته، در بلندمدت هزینههای درمان را چند برابر میکند.
او میافزاید: فشار روانی ناشی از ناامنی درمانی نیز بسیار مهم است. سالمندی دورهای است که فرد بیش از هر زمان دیگری به آرامش نیاز دارد. وقتی بازنشسته هر ماه نگران هزینه دارو، هزینه عمل جراحی یا زمان بازپرداخت بیمه باشد، اضطراب مزمن ایجاد میشود. این اضطراب خود میتواند بیماریهای زمینهای را تشدید کند.
حریری تاکید میکند: سیاستگذاری سلامت برای سالمندان باید بر اصل پیشگیری از فقر درمانی استوار باشد. فقر درمانی فقط ناتوانی در پرداخت نیست؛ بلکه وضعیتی است که فرد به خاطر هزینه، از درمان صرفنظر میکند یا کیفیت زندگیاش کاهش مییابد.
وضعیت کنونی، مفهوم بازنشستگی را که باید دورهای برای آرامش نسبی پس از سالها کار باشد، به دورهای از اضطراب دائمی بدل کرده است
این کارشناس بیمه ادامه میدهد: یکی از مهمترین لایههای این بحران، فاصله روزافزون میان مستمری بازنشستگان و هزینههای واقعی زندگی است. در شرایطی که تورم عمومی و تورم درمانی همزمان در حال افزایش است، مستمری بسیاری از بازنشستگان پاسخگوی نیازهای حداقلی نیست.
حریری تاکید میکند: وضعیت کنونی، مفهوم بازنشستگی را که باید دورهای برای آرامش نسبی پس از سالها کار باشد، به دورهای از اضطراب دائمی بدل کرده است؛ اضطرابی که هر بار با یک نسخه دارو، یک آزمایش جدید یا یک قبض بیمارستان، دوباره خود را نشان میدهد.
بازنگری در قراردادهای بیمه تکمیلی با هدف کاهش بروکراسی و افزایش سرعت بازپرداخت نیز یکی دیگر از راهکارها به شمار می رود
او حل این بحران را نیازمند مجموعهای از اقدامات فوری و ساختاری میداند و میگوید: تسویه سریع مطالبات معوق بازنشستگان و تعیین زمانبندی روشن برای پرداختها اولین اقدام است. بازنگری در قراردادهای بیمه تکمیلی با هدف کاهش بروکراسی و افزایش سرعت بازپرداخت نیز یکی دیگر از راهکارها به شمار می رود. در نهایت گسترش مراکز طرف قرارداد با کیفیت مناسب با هدف کاهش پرداخت از سوی افراد باید در دستور کار قرار گیرد.
حریری تاکید میکند: بازنشستگان سالها ستون تولید و اقتصاد کشور بودهاند. نظام بیمهای اگر در دوران نیاز نتواند از آنها حمایت کند، در واقع فلسفه وجودی خود را از دست میدهد. به این ترتیب بیتوجهی به درمان سالمندان، فقط یک مسأله صنفی نیست؛ این یک مسأله اجتماعی و انسانی است. جامعهای که سالمندانش در صف درمان و انتظار مطالبات بمانند، با یک زنگ خطر جدی در حوزه رفاه و سلامت روبهروست.
او در پایان هشدار می دهد: اعتراض بازنشستگان امروز، بیش از آنکه یک مطالبه مالی باشد، فریاد برای بازگرداندن حداقلی از امنیت، کرامت و آرامش به سالهایی است که قرار بود ثمره یک عمر کار و پرداخت حق بیمه باشد.
