بدنتان با شما حرف میزند! گوش میدهید؟ | ۵ نشانهای که میگوید بدنتان به دچار کمبود چه ویتامینی شده!
بدن انسان برای عملکرد صحیح به مجموعهای از ویتامینها و مواد معدنی نیاز دارد. زمانی که یکی از این مواد در بدن کاهش پیدا میکند، بدن معمولاً از طریق نشانههایی خاص یا حتی میل شدید به برخی غذاها، پیامهایی ارسال میکند.
مولف
: نگار چمنی
شناخت این نشانهها میتواند به ما کمک کند تا پیش از بروز مشکلات جدیتر، کمبودهای تغذیهای را تشخیص داده و آنها را جبران کنیم. در ادامه مقاله سرگرمی روز به برخی از نشانههای رایج کمبود ویتامینها و مواد معدنی در بدن میپردازیم.
کمردرد یا پا درد و کمبود ویتامین D
ویتامین D یکی از مهمترین ویتامینها برای سلامت استخوانها و عضلات است. این ویتامین به جذب کلسیم در بدن کمک میکند و نقش مهمی در حفظ استحکام استخوانها دارد. کمبود ویتامین D میتواند باعث بروز درد در ناحیه کمر، پاها و حتی ضعف عضلانی شود.
افرادی که بیشتر زمان خود را در محیطهای بسته میگذرانند یا کمتر در معرض نور خورشید قرار میگیرند، بیشتر در معرض کمبود این ویتامین هستند. همچنین افراد مسن، زنان باردار و کسانی که رژیم غذایی نامناسب دارند نیز ممکن است دچار این مشکل شوند.
برای جبران کمبود ویتامین D توصیه میشود:
روزانه مدتی در معرض نور خورشید قرار بگیرید.
از غذاهایی مانند ماهیهای چرب، تخممرغ و لبنیات غنیشده استفاده کنید.
در صورت نیاز با نظر پزشک از مکملهای ویتامین D استفاده شود.
شوره سر و کمبود ویتامین A
یکی از علائم کمتر شناخته شده کمبود ویتامین A، بروز شوره سر است. این ویتامین نقش مهمی در سلامت پوست و غدد چربی پوست سر دارد. زمانی که مقدار آن در بدن کاهش پیدا میکند، پوست سر ممکن است خشک شده و دچار پوستهریزی شود.
ویتامین A همچنین برای سلامت چشم، تقویت سیستم ایمنی و حفظ سلامت پوست ضروری است. کمبود طولانیمدت این ویتامین میتواند مشکلاتی مانند خشکی پوست، کاهش دید در شب و ضعف سیستم ایمنی را نیز ایجاد کند.
برای تأمین ویتامین A میتوان از مواد غذایی زیر استفاده کرد:
هویج
کدو حلوایی
اسفناج
جگر
لبنیات
البته مصرف بیش از حد مکملهای این ویتامین نیز میتواند خطرناک باشد، بنابراین بهتر است از منابع غذایی طبیعی استفاده شود.
خارش پوست و کمبود روی (زینک)
روی یا زینک یکی از مواد معدنی مهم برای سلامت پوست، مو و سیستم ایمنی بدن است. یکی از نشانههای کمبود آن میتواند خارش پوست یا دیر خوب شدن زخمها باشد. افرادی که دچار کمبود روی هستند ممکن است با مشکلاتی مانند ریزش مو، ضعف سیستم ایمنی و مشکلات پوستی نیز مواجه شوند.
کمبود زینک معمولاً در افرادی دیده میشود که رژیم غذایی نامتعادل دارند یا مصرف پروتئین حیوانی در رژیم غذایی آنها کم است.
منابع غذایی غنی از روی عبارتند از:
گوشت قرمز
مغزها و آجیل
حبوبات
تخممرغ
غلات کامل
مصرف متعادل این مواد غذایی میتواند به حفظ سطح مناسب زینک در بدن کمک کند.
هوس شدید شیرینی و کمبود کروم
کروم یکی از عناصر کمیاب اما بسیار مهم در بدن است که نقش مهمی در تنظیم قند خون دارد. زمانی که سطح کروم در بدن کاهش پیدا میکند، ممکن است فرد دچار میل شدید به مصرف شیرینی و مواد قندی شود.
کمبود کروم میتواند باعث نوسانات قند خون، خستگی و افزایش اشتها برای مواد شیرین شود. در چنین شرایطی افراد معمولاً تمایل بیشتری به خوردن شکلات، کیک و سایر خوراکیهای شیرین پیدا میکنند.
برای تأمین کروم میتوان از مواد غذایی زیر استفاده کرد:
بروکلی
غلات کامل
سیب
موز
گوشت بوقلمون
رعایت یک رژیم غذایی متعادل میتواند به تنظیم قند خون و کاهش میل شدید به شیرینی کمک کند.
هوس گوشت و کمبود آهن و روی
میل شدید به خوردن گوشت ممکن است نشانه کمبود آهن یا زینک در بدن باشد. آهن نقش بسیار مهمی در تولید گلبولهای قرمز و انتقال اکسیژن در بدن دارد. کمبود آهن میتواند باعث کمخونی، خستگی، سرگیجه و ضعف عمومی شود.
افرادی که دچار کمبود آهن هستند معمولاً احساس ضعف دارند و ممکن است میل بیشتری به مصرف گوشت قرمز پیدا کنند، زیرا این ماده غذایی یکی از بهترین منابع آهن محسوب میشود.
برای جلوگیری از کمبود آهن توصیه میشود:
مصرف گوشت قرمز، مرغ و ماهی در رژیم غذایی گنجانده شود.
از حبوبات و سبزیجات برگ سبز مانند اسفناج استفاده شود.
همراه با غذاهای حاوی آهن، منابع ویتامین C مصرف شود تا جذب آهن افزایش یابد.
جمعبندی
بدن انسان اغلب از طریق علائم مختلف یا حتی میل شدید به برخی غذاها، کمبودهای تغذیهای را نشان میدهد. دردهای عضلانی، مشکلات پوستی، شوره سر یا هوس برخی غذاها میتوانند نشانههایی از کمبود ویتامینها و مواد معدنی باشند. با داشتن یک رژیم غذایی متنوع و متعادل، مصرف میوهها و سبزیجات تازه، پروتئینهای سالم و غلات کامل میتوان از بسیاری از این کمبودها جلوگیری کرد.سرگرمی روز توصیه می کند،با این حال، در صورت مشاهده علائم شدید یا طولانیمدت بهتر است با پزشک یا متخصص تغذیه مشورت شود تا آزمایشهای لازم انجام شده و در صورت نیاز درمان مناسب آغاز گردد.
