پایگاه خبری سرگرمی روز: برای شروع سفالگری، یک کاسه کوچک به روش انگشتی انتخاب خوبی است. گل را کف دست می گیرید، با شست وسط آن را گود می کنید و با فشار ملایم انگشت ها دیواره را بالا می آورید. این تمرین کمک می کند بفهمید گل چقدر نرم است، دیواره در دستتان چه ضخامتی دارد و چه زمانی باید شکل دادن را متوقف کنید.
پیش از شروع، گل و روش ساخت را انتخاب کنید
| روش ساخت | چطور انجام می شود؟ | مناسب برای |
|---|---|---|
| انگشتی | یک گلوله گل را با شست گود می کنید و دیواره اش را با انگشت شکل می دهید. | کاسه کوچک، جاعودی یا ظرف زیورآلات |
| فیتیله ای | رشته های گل را روی هم می گذارید و درزها را به هم متصل می کنید. | گلدان و فرم های بلندتر |
| ورقه ای | گل را پهن می کنید، قطعات را می برید و به هم وصل می کنید. | بشقاب، کاشی و ظرف چهارگوش |
| با چرخ سفالگری | گل را روی صفحه گردان در مرکز قرار می دهید و با دست بالا می کشید. | ظرف های گرد و متقارن |
اگر می خواهید کاسه تان در کوره پخته و لعاب خورده شود، پیش از خرید گل با کارگاه هماهنگ کنید. نوع گل، لعاب و برنامه پخت باید با هم سازگار باشند و بعضی کارگاه ها فقط گل های مشخصی را می پذیرند. اگر فعلاً به کوره دسترسی ندارید، می توانید همین روش را با خمیر هواخشک برای ساخت ظرف تزیینی تمرین کنید و دستور خشک شدن و رنگ آمیزی بسته را دنبال کنید.
وسایل لازم برای کاسه اول: یک تکه گل آماده به اندازه ای که در کف دست جا شود، تخته کار صاف، اسفنج نرم، کاسه کوچک آب و یک کیسه پلاستیکی برای پوشاندن کار. اسفنج را خوب بچلانید تا فقط کمی نم داشته باشد.
۱. گل را گرد کنید و وسط آن را گود کنید
گل آماده را بین دو دست گرد کنید. گلوله را در یک دست نگه دارید و شست دست دیگر را آرام در مرکز آن فشار دهید. هر چند لحظه مکث کنید و با دستی که گل را نگه داشته، ضخامت کف را حس کنید. وقتی حفره ای برای قرار گرفتن شست دارید و کف هنوز محکم است، سراغ شکل دادن دیواره بروید.
اگر گل هنگام فشار به دست می چسبد و شکلش را نگه نمی دارد، کمی به آن استراحت بدهید. اگر با فشار ملایم ترک های عمیق باز می شوند، برای تمرین اول از گل تازه تر و نرم تر استفاده کنید.
۲. دیواره ها را با فشار کم و یکنواخت بالا بیاورید
شست را داخل حفره و انگشت ها را بیرون بگذارید. از بخش پایین دیواره شروع کنید و با فشارهای کوچک، گل را کمی باز کنید. بعد از هر فشار، کاسه را اندکی بچرخانید. یک دور کامل بزنید و سپس به قسمت بالاتر بروید. این کار کمک می کند یک سمت ظرف ناگهان نازک و سمت دیگر ضخیم نشود.
هر از گاهی ظرف را از پهلو نگاه کنید. اگر یک قسمت نازک تر شده، فشار دادن آن نقطه را متوقف کنید و فقط بخش های ضخیم تر را اصلاح کنید. در پایان، کاسه را روی تخته بگذارید و مطمئن شوید کف آن لق نمی زند.
۳. لبه را صاف کنید و اجازه دهید ظرف آرام خشک شود
اسفنج کمی نم دار را آرام روی لبه بکشید تا زبری آن کمتر شود. اگر می خواهید روی بدنه نقش بزنید، صبر کنید تا گل کمی سفت شود و با لمس ملایم تغییر شکل ندهد، اما هنوز بتوانید روی آن رد بیندازید. سفالگرها به این حالت چرمی می گویند.
کاسه را دور از آفتاب مستقیم و بخاری بگذارید. اگر هوا خشک است، در شروع یک کیسه را شل روی ظرف بیندازید تا لبه ها خیلی زودتر از کف خشک نشوند. زمان خشک شدن به ضخامت گل و شرایط اتاق بستگی دارد. برای پخت، صبر کنید قطعه کاملاً خشک شود و در صورت تردید، از مسئول کوره بخواهید آن را بررسی کند.
پس از کار، گل روی میز و ابزار را با اسفنج یا دستمال مرطوب جمع کنید. جارو کردن خشک یا سنباده زدن گل خشک می تواند گرد سیلیس را در هوا پخش کند.
۴. کاسه را برای پخت و لعاب به کارگاه بسپارید
کاسه خشک را همراه با نام یا بسته بندی گل به کارگاه ببرید. در روش رایجِ دوپخت، قطعه ابتدا پخت بیسکویت می شود تا محکم تر شود. سپس لعاب سازگار روی آن می زنند و ظرف دوباره در کوره پخته می شود. دمای پخت به نوع گل و لعاب بستگی دارد. کاسه فیروزه ای در تصویر شاخص نمونه ای از ظاهر نهایی پس از لعاب است.
اگر قصد دارید از کاسه برای غذا استفاده کنید، این موضوع را پیش از انتخاب گل و لعاب با کارگاه مطرح کنید. مناسب بودن ظرف برای تماس با غذا به ترکیب بدنه، لعاب، کیفیت سطح و پخت صحیح بستگی دارد. تا وقتی کارگاه مناسب بودن قطعه نهایی را تأیید نکرده، از آن برای زیورآلات یا وسایل کوچک استفاده کنید.